Enzymen voor 5 wetenschappen

Op 6 februari gingen de leerlingen van 5 Ec/We en 5 We/Wia in een labo op campus Groenenborger de werking van het enzym fosfatase analyseren. 

Ze onderzochten of de pH, de temperatuur, de hoeveelheid substraat, de aanwezigheid van een inhibitor en de tijd een invloed zou hebben op de werking van fosfatase. Na pipeteren, reactie laten plaatgrijpen in een warm waterbad en de hoeveelheid product meten in de spectrofotometer, was het tijd om de resultaten in grafieken weer te geven. 

Verbluffend, de resultaten vielen zeer goed mee en daar waar er toch iets verkeerd gelopen was, kon hier ook meteen een verklaring voor gegeven worden. 

Een leuke en leerrijke voormiddag waar veel praktische ervaring werd opgedaan en zeer goede resultaten werden bereikt.

Aspirant-aspirineproducenten

Na de zesdejaars sport-wetenschappen gisteren was het vandaag de beurt aan de leerlingen van het zesde jaar wiskunde-wetenschappen om de labo's van het UA in te duiken. 

In hun workshop maakten ze aspirine en vergeleken ze hun zelfgemaakte product met de commerciële aspirine. 

Leerlingen toerisme verkennen de vakantiemarkt

Nadat de tweede graad eerder de vakantiereis in Antwerpen hadden verkend, zetten vijf en zes koers naar Brussel om onder de schaduw van het Atomium het vakantieaanbod van dit jaar te verkennen op het Vakantiesalon. 

In drie zalen gingen de leerlingen op zoek naar de nodige informatie en documentatie, want hoe aangenaam het snuffelen aan vakantiebestemmingen ook is, het bleef natuurlijk een werkbezoek. 

Vooral de verre bestemmingen spraken tot de verbeelding en met een stevige bagage aan brochures, folders en inspiratie keerden we 's namiddags terug naar Mortsel.

Zesdes onderzoeken: suiker in sportdrank

Hoeveel suiker zit er in sportdrank? 

De klas 6 sport-wetenschappen is vandaag bij de UA een practicum gaan doen met als thema de 'zin en onzin van sportdrank'. Met een terugtitratie bepaalden ze het suikergehalte van een bekende sportdrank. 

Een fotoverslag:

de laatste honderd

Vorige week vierden de zesdejaars hun laatste honderd dagen op het Atheneum. Hoe hard ze hun school volgend jaar zullen missen beseffen ze nu nog niet, maar de heerlijke herinneringen werden aangevuld met enkele prachtige momenten die werden vastgelegd door de camera van Cami Leenaerts. 

Geniet u even mee.

My sister Syria

Was het een 'Mission impossible'? De American Drama Group Europe bracht woensdag 10 januari het conflict in Syrië verrassend dichtbij. Ons leger zesdejaars, gewapend met weinig meer dan wat kennis van de actualiteit en hun bijna zes jaar ervaring in de taal van Shakespeare naam plaats achter de zandzakjes van de Arenberg voor anderhalf uur puik acteerwerk.

Met amper vijf acteurs slaagde het toneelgezelschap erin de toneelzaal achter zich te laten en ons mee te nemen van Londen over Turkije naar het Syrische slagveld-slash-politiek en militair kluwen. Hun ambitie: ons een genuanceerd beeld bieden van de onmogelijke situatie daar. 

Net dat laatste bleek een moeilijk punt: hoewel de acteerprestaties werden gesmaakt, kon de plot lang niet elke leerling bekoren. Door meerdere perspectieven te willen tonen had het verhaal aan spankracht verloren. Niettemin was het een boeiende voormiddag, met interessante knipogen naar onder meer Aylan, die jongen uit een van de bekendste vluchtelingenfoto's die aanspoelde aan de Turkse kust.

Excursie Breendonk - Dossin

"Papa, doe eens je armen over elkaar." Mijn jongste dochter, na de excursie vorige vrijdag. Ze zou me de nieuwe 'move tegen pesten' leren, het 'stippenlied'. Vreemd toeval, want 'pesten' was het uitgangspunt van de twee bezoeken met onze zesdejaars eerder die dag. 

In Kazerne Dossin toonde de introductiefilm hoe mensen die net iets anders zijn vaak door een groep mensen uitgesloten worden, vaak met fatale gevolgen. Het was tegelijk het begin van een antwoord op de vraag hoe het mogelijk is dat op enkele jaren tijd miljoenen joden werden vermoord. Andere puzzelstukjes om een verklaring bijeen te leggen: ontmenselijking, indoctrinatie. Als het subtiel genoeg gebeurt, kun je mensen blijkbaar heel ver drijven. Een beangstigende gedachte.

De andere helft van de uitstap was een rondleiding in het Fort van Breendonk. Stevig, die combinatie. Zwaar, deprimerend, maar belangrijk. Het is een verhaal dat we moeten blijven vertellen, want voor je het weet wordt er alweer iemand gepest. Gelukkig ken ik nu de stippendans en begrijp ik vooral de strategieën van de dictatuur, want voor je het weet staat er ergens weer een leider op die de ene of andere bevolkingsgroep minderwaardig noemt... of was dat al bezig?